Bert van Leeuwen

het bos lijkt donkerder

mistslierten langs bladeren
koude wind verplaatst
gevoel naar de achtergrond

dieren onbenaderbaar
ieder houdt zijn adem in
de grond lijkt te zweven
achter iedere stap ik maak

een hoge ijselijke gil
door het merg en been
het gorgelende einde
een liefdeloos bestaan

achter iedere boom
de diepe ogen
bloed doordrongen
starend naar mijn nek

mijn innerlijke strijdlust
behoorlijk paraat
iedere vezel in mijn lijf
onder hoogspanning

eindelijk is het dan zover

daar waar ik wezen moet
Bert van Leeuwen ligt klaar
ons eigen Familiediner