in het donker
diepste ziel
roert mijn brein
tot waanzin
het donkerste boven
vreselijke lust
gedachten te over
maar nooit de juiste rust
in het donker
vereenzaam ik flink
om nader te bepalen
waar ik mij bevind
het donkerste boven
opstaan word zwaar
het licht in de verte
doe mijn dekens opzij
gitaar geluid zacht tokkelend
fluisterend in mijn oor
het ritme bezwerend
als doorlopende solo
vioolgeluid past zich aan
opbeurend en fel
als aansporing gemaakt
niet bedoelt om te staan
verlangen wordt groter
dieper en intens
het grote reizen begonnen
in een wagen ver van hier
de vrijheid van mijn voorland
neemt bezit van mij
de reizigers van weleer
leven voort in mijn geest
Django bezweert mijn hoofd
zigeuner-roots als basis
mijn ziel en zaligheid weten het
vrijheid als het ware Al.
visnetten van verlangen
hangend aan het plafond
verlangend naar de zee
van vrijheid en verre reizen
daar hangen ze dan
als decoratie-tafereel
terwijl ooit, lang gelden
ze bakens waren van trots
bakens hangen nu samen
helaas hetzelfde lot
geen geluk of toekomst
maar creatie in het cafe
ooit nemen zij het over
de oerkracht komt terug
verenigd in visnet en bakens
tot wereldheerschappij
de decoratie zal beklijven
als vissers van stavast
omgeving zal zich schikken
het vispaleis aan de macht
de dood wachtte rustig
tijd was toch zijn vriend
een moment van onachtzaamheid
zou juist zijn als experiment
de dood keek door het raam
zag geluk en veel plezier
het juiste moment moest komen nog
want daarvoor was hij hier
kinderen speelden bij het vuur
2 mensen zaten op de bank
de dood vroeg zich toch werkelijk af
wie de juiste voor hem was
de lichten gingen langzaam uit
vredig legde ieder zich te ruste
temperatuur ging ietwat naar benee
dood sloop al door het huis
eens kijkend langs de bedstee daar
een vredig aangezicht
een man, een vrouw, 2 kinderen
met een hond als tegenwicht
de dood nam een hapje van het brood
wat lag te rotten in de bak
het smaakte dood toch heerlijk goed
wat melk nog voor de maag
de tijd was daar, nu opgelet
de missie word volbracht
dood pakt zijn zeis vanaf zijn rug
nam de ziel al uit het vlees
dood vertrok alweer, op goede reis
zijn opdracht was volbracht
moe maar voldaan ging dood weer heen
voor zijn bewijs van goed gedrag
trotser was nog niet gebeurd
en dit was maar het begin
en als dood later groot zou zijn
nam hij niet de hond, maar heel het gezin
met fiere lieden
zingen de reuzen
ferme leuzen
over plezierige zaken
die mensen maken
en hun bekoren
wat reuzen horen
en hopende dat
ooit in hun leven
hun juiste maat
zal worden gegeven.
het spijt me, God
dat ik niet weet wie u bent
dat ik twijfel aan uw leven
dat ik nooit echt bid
het spijt me
het spijt me, God
dat ik soms teveel drink
dat ik vaak maar wat aanrommel
dat ik zelden goed nadenk
het spijt me
het spijt me, God
dat ik geen vrijwilligerswerk doe
dat ik in de lach schiet bij gehandicapten
dat ik zelden opsta voor ouderen
het spijt me
het spijt me, God
dat ik mijn lichaam versier
dat ik help zonder dat het moet
dat ik scootmobielen vervelend vind
het spijt me
het spijt me, God
dat ik geen geld geef aan doelen
dat ik liever appeltaart eet
dat ik kerken belachelijk vind
het spijt me
het spijt me, God
dat ik moordenaars soms begrijp
dat ik pedo's een huis wens
dat ik euthanasie verplichten wil
het spijt me
het spijt me, God
dat ik doe wat ik zelf wil
dat ik op emotie leef
dat ik lol in mijn leven heb
dat dan weer wel, God
mijn hoofd is verdwenen
op eens
zonder gedag te zeggen
verdwenen
geen idee waar het is
verdwaald
mis het al een tijdje nu
het is zo saai
misschien op zoek naar beter
nieuwigheid
naar goede ingevingen
of verre liefde
niets werkt meer zonder
mijn lijf
als een zielloos lichaam
zit ik maar
mocht je het tegenkomen
roep me dan
benader het voorzichtig
het bijt soms
waarheen gaat mijn ziel
als mijn geest zo verward is
wat denken bemoeilijkt
als mijn eigen keus
is dit mijn straf van ooit
waar ik niets meer van weet
of durf te herinneren
van vervlogen tijden
hebben ze dan bestaan
in boeken en sagen
in de verbeeldingswereld
van eerzuchtige schrijvers
was ik de held
of toch de schlemiel
was ik goed van verstand
of net zo dwaas als nu
maakte ik de keus ooit
in de baarmoeder van kracht
of werd ik verdoemd
tot ellendige ervaringen
waarheen gaat mijn ziel
als mijn geest zo verward is
trekt het zich bewust terug
uit angst voor de geest?
tergende dwaasheid
voluit te gaan
verstand blijft zoeken
naar werkelijk bestaan
de waanzin neemt toe
zonder rede van dien
leven als idioot
niemand om te zien
gekte is een gave
als ware levenskracht
uitermate handig
inspiratie is ware macht
soms als ik wacht
kijkend naar buiten
t.l. licht boven mij
de stad schuift voorbij
verbazend over mijn leven
ik zit alleen
zie al de mensen gaan
op vakantie of werk
wankelend van drank
stoned als uitlaatklep
wachtend op mijn eten
bedenk ik heel vlug
hoe anders alles kon zijn
als ik op vakantie was
of gezin wat op me wacht
de maaltijd staat klaar
nasi ruikt weer goed
alleen aan een tafel
t.l.- licht boven mij
de rust is mijn geluk
help
gewoon
help me
soms roep ik het
heel af en toe
help
heel zachtjes
heel even
ietsje maar
help
weet niet waarom
gewoon
help
gestaag verplaatst het gemoed
van willekeur naar het ware
om vol van verlangen
te beginnen met de strijd
van leven of meestromen
in een roes geloofd
foute invloeden
die mijn gesternte aanvallen
tot ik niet meer verder kan
opgeslokt in de structuur
van accepteren tot
eenzaamheid in mijn hoofd
tijdloze strijd, val aan
vecht voor het ware
de ware van wie het weet
de waarheid brengt geluk
vechten tot we samen zijn
ik heb het je beloofd
als gillen niet meer helpt
als schreeuwen niets meer doet
als slaan niet het juiste is
als schoppen niet oplucht
als niets meer helpt
als alles vast blijft staan
als onbegrepen mens
sla ik alleen nog maar een diepe zucht
hoeveel bevat het leven zonder leven
een leven wat ooit kenbaar maakte
hoe mooi alles zou kunnen worden
mist het leven leefbaar zou zijn
om zo puur mogelijk te beleven
als het ware nieuwe leven
zou dat leven soms iets beleven
waarvan ik het bestaan nog niet weet
of bevat dat beleefde leven
een ingeleverde geschiedenis
van onverwerkt leven
zonder daadwerkelijk beleven
ik wil weer eens wat beleven
of was het nou leven?
mijn pillen zijn op
lopend door de kamer kijkend in alle hoeken van de dag die geweest is waar ze eventueel nog in mijn jaszakken na voelend mijn broeken van de afgelopen maand misschien in een kast of onder een plank medicijnkastje heb ik al jaren niet meer in gebruik, wat moet ik wat moet ik niemand zal me nog aardig vinden want ik voel me al behoorlijk hyper worden en als ik hyper ben dan kan ik niet zoeken in alle hoeken van mijn dag en nacht bestaan.
mijn pillen zijn op
herhaal-receptenlijn van mijn huisarts bellen mits hij maar niet met vakantie is want dan moet ik weer een ander vinden wat is het nummer van mijn dokter of zal ik gewoon meteen een vervanger bellen die mij niet kent ik weet ook daar het nummer niet van telefoonboek gezocht waar is dat ding ooit had ik dat is die niet al jaren geleden weggegooid omdat ik toen zo om het milieu dacht moet je ook nooit doen computer zoeken internet gevraagd geen verbinding schijt ziggo geen verbinding mijn telefoon staat daar misschien het nummer anders vraag ik het aan de buren
mijn pillen zijn op
rennend door het huis trek de haren uit mijn hoofd geen telefoonboek geen internet en geen telefoon en mijn medicijnen zijn op de meubels eruit is een goed idee kan ik beter zoeken het regent maar nood breekt wetten dan maar mijn haar nat alles eruit niets in huis nu moet het gebeuren voel me zweterig en zo alleen waarom niet gewoon depressief dan ben ik lekker rustig even uitpuffen zit er niet meer in zoeken in mijn krochten van dit huis wat niet op mijn naam staat zie je wel dat god mij straft want ik heb het fout gedaan en daarom gebeurd mij dit wie helpt mij toch kan zo niet verder want ik word nu toch wel heel erg manisch en dat van alles.
mijn pillen zijn op
1 dagje overslaan dan maar
een strop van gevlochten touw
bijt zich vast rond mijn nek
benauwdheid van het leven
stoot zich af en trekt me aan
als een magnetische kernbom
vol van onverwachte liefdes-nijd
mijn adem word beduidend minder
alsof mijn ziel mij ontsnapt
de geestelijke levensles van weleer
schiet als onweer door het brein
zonder de bepalende vraag van spijt
mijn geest bereid zich rustig voor
op dit magistrale levens-einde
vol van passie was het aardse leven
dieper kon ik echt niet gaan
maar hoeveel passie ben ik al kwijt
een strop van gevlochten touw
hangt wat losjes om mijn nek
het ideale antwoord op mijn leven
is gevlogen zoals ikzelf was
de dood had mij toch haast verleidt
de valentijnsnacht
glijdt langzaam voorbij
als donkere wolken vol verdriet,
zwanger van passie
maar niemand die dat ziet
de valentijnsnacht
weinig tijd voor souplesse
grote verrassing te geven
maar het hoogtepunt komt nog
mijn lijk komt weer tot leven
donkere gedachtes van vlees en bloed, overspoelen mijn geschiedenis-brein, om vol van energie en epilepsie door het hoofd te schaterlachen.
soms is verleden een aangerichte halszaak, maar veel vaker bevat het een tergende ellende vol naaktheid en lichamen waarvan je de geur al jaren dacht kwijt te zijn.
helaas.
de tijden veranderen
soms traag, soms ook alras
naar voren of achteren
niets is meer zoals het was
de homo in het oosten
geramd tot veel vermaak
niet openlijk van kontje-buk
het zijn pedo's in de maak
een moslima al aan de wijn
de hoofddoek afgezworen
een schande volgens moslimman
in de verkeerde tijd geboren
kiloknallers van het vlees
een schande vinden wij
zolang ons vlees maar dagelijks is
staan wij wel in de rij
een motorclub van negers
dezelfde jasjes aan
als vrienden van de helle-club
principes naar de maan
de bosnische werkelozen
gaan rellen op een plein
zodra de stad gesloopt is
zal er genoeg te werken zijn
afluister-truc van ons geheim
amerikanen aan de macht
zolang ons google gegeven is
blijft privacy heel zacht
de tijden veranderen
soms traag, en soms alras
soms begrijp ik onze mensheid niet
en wil ik terug, naar zoals het was
zorgen komen
spontaan
onvoorbereid
telkens weer
benauwend
berustend
nooit eens
die ommekeer
toekomstbeeld
onbewust
niets gelukt
wil nog een keer!
de regen valt
bliksem verschijnt
donders die rollen
als laatste bachus maal
het hoofd ontploft
gelijk dit weerbeeld
voluit gedonder
krijg de tyfus allemaal
mijn leven lijkt gekleurd
zwarter dan de nacht
een inktzwarte kleur
omklemt mijn grote hart
mijn geest lijkt gekleurd
zwarter dan olie
een donker-zwarte geest
zweeft door dit volle hoofd
mijn lichaam lijkt gekleurd
zwarter dan steenkool
een zwart gemaakt omhulsel
bewaakt dit vege lijf
mijn leven lijkt gekleurd
zwarter dan ooit gezien
maar ondanks al dat zwart
blijf ik vechten zolang ik kan
soms
spontaan
onverwacht
niet wetend
van binnen
oplopend
tot het daar is
in volle hevigheid
twijfel
twijfel aan mijn zijn
twijfel aan alles
mijn leven zonder zin
regen klettert
het raam beslaat
ondoordringbaar
druppels van smacht
zicht vertroebeld
magie van boven
ondoorgrondbare
levenskracht
verdwenen de toekomst
weg met de macht
onzelfzuchtig
ik wacht op de nacht
uit het juiste gesteente geboren
creatie van nacht en kracht
op deze aarde geworpen
zonder doel zonder macht
voluit aan het leven begonnen
in den beginne nog wat onbestemd
maar hoe verder de jaren verstrijken
steeds meer ongeremd
de rede blijft een vage droom
die nooit niet opgelost zal zijn
maar tot het uiterste getergd
zal ik vechten voor het mijn
mijn vader vloog in een ufo
mijn moeder uit een diepe grot
ik heet u welkom in mijn leven
Nachtraaf,
vertolker van hemels zwart genot
ooit komt het zover
mijn leven als wending
als wervelstorm
vol van geluk te bestaan
mijn krachten komen
vol vanuit mijn hart
als draaikolken
onverwacht omhoog
geduld zal nodig zijn
juiste keuzes te maken
maar plotseling en opeens
zal geluk daar voor me staan
Och was ik maar een jodenjong
dan had ik wat te melden
van verhalen van weleer
met foto's van de velden
och was ik maar een jodenjong
dan kookte ik wat raak
een dubbele keuken bovendien
voor het lekkere wat ik maak
och was ik maar een jodenjong
dan ging ik veilig onder het mes
een mooie besnijdenis uitgevoerd
door een rabbi zonder les
och was ik maar een jodenjong
ik liet mijn haar dan staan
het krulde weelderig naar benee
te voet zou ik dan gaan
och was ik maar een jodenjong
maar helaas, 't is niet gelukt
mijn ouders waren christenhond
mijn leven is diep bedrukt
een krant in de trein
weg gegooid
gedane zaken
gratis en voor niks
eenzaam liggend
ietwat gekreukt
opgerold
wachtend op meer
er komt niets verder
nieuws verouderd
mooie dood
van een mooiere boom
soms zie je het
soms voel je het
soms denk je het
soms raakt het je
soms overvalt het je
soms vraagt het je
soms besef je het
soms wil je het
soms hoop je het
en daardoor
weet je het soms
niet meer
de uitdaging begonnen
vol goede intentie
ongepaste vragen
onbetaamde clementie
de uitdaging is begonnen
verbijsterend vermogen
aarde zal woelen
tot hemelse bogen
de uitdaging is begonnen
diep onder lagen
van leem en van zand
geen krachten versagen
de uitdaging is begonnen
mijn kist komt tot leven
de wraak zal zo zoet zijn
al is het maar voor even
als een misflard
verlaten in de nacht
zoekend en speurend
naar wat word verwacht
de kou is onaangenaam
bepalend voor zijn
als rilling verscholen
dwars door mijn brein
de wind is zeer grillig
tegen bovendien
waaiend over vlaktes
zo goed als ongezien
als een mistflard
diep in de nacht
beleef ik mijn leven
zoals niemand dat verwacht