in de nevel van het verstand
roept een schaterende stem
om meerdere wegen te bevaren
vol verrukte verleidingen
en dwars uitziende geloven
om de eeuwigheid te baren
verder lijkt het geluid te dragen
op flarden mist met een zweem van spot
de stem lijkt bijkans hard te schreeuwen
maar de juiste weg
brult harder van genot
lijkend op onoverwinnelijk
al schreeuwend naar de wereld
en nooit neer te gaan
het diepste gevoel van verleden
de pijn lijkt onbedwingbaar
verscheurd vol tranen,
niets om te stoppen,
tergende gevoelens de baas blijvend,
besef je zo schamper
de waarheid is bruter
door het besef van dit leven
waar de winnaar nog moet bestaan
strompelend van stad naar stad
als het opgejaagde wild
trekt de zeekoe verder
zoekend naar zijn ware lot
het ultieme droomland
met de fris groene struiken
een hoorn van redelijke overvloed
wat menig god voor hem bedacht
die stad wil de zeekoe vinden
omdat daar serenia zal zijn
serenia, al wulps en welgevallig
grazend aan een vlekkeloze struik
als zeekoe zijnde is het leven zo
eeuwig jagend naar die droom
want één ding is nu toch wel zeker
"een zeekoe heeft geen hart van steen"
het is tijd om te gaan
verder dan ooit
zal de reis verlopen
want de tijd is daar
na jaren gezwoeg
zonder daadwerkelijk doel
heeft de innerlijke strijd
zijn winnaar bepaalt
tot de horizon zal ik gaan
daar waar het leven mij brengt
wacht het heden van rust
vol intimiteit en wat liefde
tijd om te gaan nu
de trein neemt mij mee
naar het roemvol einde
van een lonkende horizon
stroomversnellingen vol verlangens
veranderen van getij
zodra gortdroge gedachtes aanspoelen
bij een op wrakhout lijkend hart
dronken gedachtes vervliegen
door naadloos in elkaar geklonken
waanzin-beelden
steeds verder dan de wereld zijn kan
vervoeren de beelden hun onrust
van donkere tranen
zonder ingewikkeld doel
waanzin ten spijt blijft het komen
steeds verder gaat de geest
tot de waarheid zich zal tonen
als de ultieme bergtop van ooit
waar de ware idioterie
zich gestart zag