Okerrood

okerrood als de dood
begint de dag
met volledige verdwazing
kleurenblind als eender
nimmer gestorven
maar zo okerrood
als de dood

Oprecht

opeens een gebaar
een geluid
aanraking
een gevoel

dieper geraakt
vol van binnen
lijkt te openen
dat wat steen was

onbewust
daardoor speciaal
veroorzaakt liefde
met oprecht gevoel

De strijd

diep onder de laag van vrede
zucht het diep van binnen
een innerlijke strijd
van donkere wolken
met smartelijke wensen
van verleden en gedane zaken

overtreffende trap van pijn
lijkt zich te beklagen
als een hartenkreet
van gemis
donkerder en verwoestender
dan ooit de strijd was

diep van binnen brandt het
smeult het
blijft het onderhands werken
om te ontginnen
wat eens gezaaid werd
door verkeerde handen

Getergd brein

getergd lijkt het brein te werken
stormen verdwazen de werkelijkheid
diep van binnen brandt het leven
zo kort als dat leven nu zal zijn

getergd
gepijnigd
gestriemd tot het bot

maar het brein trekt verder
het kan niet meer stoppen
een volgende keer
op deze aarde

dit brein zal weer werken
omdat niemand
het stopt

Ik streel jou

ik wil jou
beminnen tot hogere sferen
wil jou strelen
jouw haar, jouw huid
streel je lijf, streel je ziel
streel je heden, jouw verleden
zal ik strelen tot vergeten
ik wil jou
zoals jij mij, diep weet te raken
mij zoveel beter, weet te maken
onze liefde zal geraken
tot een hoogtepunt van zijn
dus ik streel
ik bemin
door jouw puurheid
streel ik en bemin
tot de hoogste staat bereikt is
en dan nog
nog steeds
eeuwig
wil ik
jou
samen
wij
zijn

Lavastromen

doorgaans lijkt alles verder te gaan
stomend

als vurige lavastromen
vol van doorgewinterde excessen
maar nimmer
als waarheidsserum
voor de landelijkheid
van wereldbeelden
die minzaam wachten
op het moment van geluk

vlotgetrokken
door dure geïnteresseerden
samen te laten vloeien
in vleiende taalpatronen
van ooit vergeten insinuaties

nochtans
verblijden zij elkander
als de eeuwige tropenkolder
waarvoor een ieder waakt
die niet veel meer heeft
dan wachten

op de lavastroom