alles wat ik zou willen
vervliegt
gelijk als wolken
glijdend
als waterdruppels
langs mijn vingers van stro
klampen ze zich vast
aan de laatste houvast
wat verdwijnt
en weg is
vraag maar 1 ding
smeek om dat ene
verlang om datgene
ik schreeuw
ik hoop
wil zo graag
eens
gelukkig zijn
het doet mij wederom braken
niet gewoon even kotsen
maar braken
alsof de ingewanden
langs keel en strottenhoofd
glijdend langs de kiezen
naar de buitenlucht verlangen
met zo'n dodelijke precisie
dat de wijde omgeving
volledig bezaaid ligt
met mijn onverteerde
maaginhoud
heerlijk
leven,
het doet mij wederom braken
een nieuwe dag
vol van kerst gevoel
belooft
een heerlijk menu
dat zich nu nog
verborgen houdt
achter
gordelrozen van smaragd
uit verre streken
die niet gewenst zijn
wegens
tsunami-besmetting
lopend langs water
wat lijkt
op een meer
waar geen zee
te hoog
blijkt te zijn
bedenk ik plots
alsof het niets is
"vlektyfus,
lang niks meer van gehoord!"
hemels,
als zachte aarde
vol rijp vruchtvlees
zwanger van dromen
verleidelijk als nachtschade
bestaat,
als een visioen
wat door het juiste rad
voor braaf zittende ogen
gecreëerd wordt
helaas,
mis ik dat ene stofje
waarom
steeds blijft het gaan
maakt me kapot
want ik denk alleen
waarom
wist ik het maar
het voelt zo alleen
was het wel echt
of liet ik me gaan
kan alleen
gillen, schreeuwen, brullen, huilen, vernietigen, verpieteren, mijn kop tegen de muur slaan,
maar ik wil alleen weten
waarom
het is koud
donker
wegen zijn lang
koplampen voor
en achter mij gezocht
alles beweegt
de grond lijkt te leven
voel
gevoel
waar ik ga
het lijkt zo
en blijkt zo
opgewonden
dat mijn lijf
trilt
genot?
of pure noodzaak
van de omgeving
voel mijn buik
voel onder mijn buik
voel het getril
voel het gestommel
diep in mij
het trilt
herken dit niet
nooit meegemaakt
is dit geil?
als sex op een wasmachine?
ook nooit gedaan
kijkend rondom
waar vandaan
wat windt mij op
hoe is het mogelijk
kijkend naar de borden
herken ik spontaan
de provincie Groningen
ben de grens weer over gegaan
kijkend rondom mij
ontdek ik de ratten
knagend
aan mijn verstand
realiteit tezamen
met bizarre
emotionele
uitbarstingen
rattenplaag
of een zegen
van knabbelende
waanzin
donderende kasteelmuren
brokkelen
langzaam
maar nog niet
voldaan
het verdoemde beest
verplaatst
haastige spoed
bloeddoorlopen
vragend
kijkend naar de restanten
van wat ooit
meesterlijk gekweekt
vermorzeld
werd
het beest
van vrees
van moed
van ellende
met een tering lelijke
snoet
als je gaat voor volledig
om zo hard te gaan
en alles te geven
waarvoor je dacht te bestaan
val je harder dan maar kan
dieper dan gedacht
de pijn is zo intens
voelbaar in heel het lijf
het hart hard gebroken
de geest bruut geknakt
soms moet je dan verder
maar verder is nog zo ver
weg