ongewild vlees
ongewild bezoek
ongewild belast
ongewild gezocht
ongewild staren
ongewild bloed
ongewild verlies
ongewild gedaan
ongewild vertrekken
ongewild gesext
ongewild vragen
ongewild bemest
ongewild werken
ongewild slapen
ongewild tergen
maar zo fuckin' gewenst leven
opeens, een geluid
een stem verder weg
bestemd voor een ander
maar ik trek wit weg
een kind roept zijn vader
en ik vlieg naar weleer
naar een tijd van verleden
en dat doet nog zo'n zeer
ik dacht dat ik vrij was
de nieuwe weg in gegaan
maar een stem kan je brengen
naar jou eerder bestaan
onderdanig
in volle vertrouwen
liggend op de bank
niet mogen bewegen
verbijtend
de pijn trekt door
mijn lijf hoog gespannen
niet kunnen reageren
opwindend
mijn lot in de handen
een gehandschoende dame
nog niets willen zeggen
hoopvol
schoonheid van mijn lijf
behandeld met naalden
mijn tattoo is gedaan
"pluk mij, pluk mij!" riep de galblaas
vol verdriet en misplaatste schaamte
een galblaas wachtend aan een ader
volgevreten van het laatste ontbijt
kijkend om de hoeken van het lijf
verzuchtend starend naar de lever
dacht dat die het probleem zou zijn
maar galblaas overtuigde met spijt
mijn mes al slijpend aan een niersteen
kroop ik dichter naar de galblaas toe
het laatste restje gal bespoot mij
gebruikte het mes met voorzichtig beleid
het bloeden leek niet meer te stelpen
de longen lachten zich een breuk
al rochelend van het vele rook
keken zij naar mijn gevleid
mijn lichaam nam mij in de maling
de galblaas loog mij voor
mijn dood kwam niet voor niets nu
de organen worden vorstelijk bereid
de dood wacht
wacht minzaam op mij
tot ik werkelijk daar ben
waar dood staat aan mijn zij
maar geen bloemenpracht
prachtig in de regen
geen steen nog gehouwen
met teksten van diegenen
het laatste restje leven
levendig van diepe pijn
staat op om te strijden
om wie of wat ik mag zijn
de dood wacht
wacht minzaam op mij
maar hij zal nog moeten wachten
ik ben nog net niet vrij
waar is toch mijn middenoor
het lijkt wel snel verdwenen
de buitenste zijn niet meer zo best
dus gok op deze ene gene
waar o waar kan het toch zijn
een middenoor raakt niet zomaar kwijt
heb al overal en nergens gezocht
maar mijn middenoor, dat is verdwenen
mijn hond kijkt vragend en heel lief
maar meehelpen, dat doet hij niet
een mes gezocht en daarna tevree,
2 hondenoren op mijn oude twee
mijn hart huilt bloed
bloedverziekend veel bloed
tranen stromen komen en gaan
het bloederigste gaat mij vandaan
niets te houden niets te stoppen
al dat bloed stroomt langzaam aan
mijn hart huilt bloed
bloedverziekend veel bloed
het einde lijkt nog niet in zicht
het bloeden stelpen als echte vent
maar tranen stoppen lukt me niet
zolang dat hart maar open ligt
mijn hart huilt bloed
bloedverziekend veel bloed
een dokter komt al langs bij mij
zijn naald en draad al aan zijn zij
hij hecht mij nederig aan elkaar
zodat mijn hart weer kloppen gaat
mijn hart lijkt stil
dodelijk ziekelijk stil
net klopte het nog wat onverwacht
maar die laatste naald ging door een schacht
het laatste beetje leven is weg
zo'n dokter heeft pas echt veel pech
soms bedenk je hetgeen
wat je altijd al wenste
maar nooit of te nimmer
als uitspraak te banaal
de voorspoed belandt dan
regelmatig tot verdwijning
om stiekem te verschijnen
als ongewenst verhaal
maar gedachtes zullen blijven
luid en ontwapenend
om de wereld te verblijden
met mijn raaskallende gedwaal
het hoofd staat op springen
zweet over me rug
een boosheid van binnen
ontvlamt keihard terug
maar voor even de rust
zoals het hoofd nodig had
een teken van boven
totaal onderschat
onder de stilte loert de graal
van gouden wikkels en krullen
lang verborgen door de mens
die wist dat het zou mislukken
openheid is het devies
maar niets is wat het lijkt
een graal gepast in overvloed
is somber zoals het kijkt
een droom die uitkomt heel tevree
bestemd als ideaal bericht
maar de mens die er mee omsprong
door hebzucht zijn zij gezwicht
onder de stilte loert de graal
gepast en afgemeten
in de hoop dat er een nieuwe komt
in het volgende volle leven
godvergeten niks vergeven
niets gedaan maar uit gescheten
vol vertrouwen jaren gedaan
maar niets behoudt zonder enige blaam
de tyfus krijgen stop met zwijgen
onbehouwen ieders bek verbouwen
opgekankerd met het gezeik
van janken wordt toch niemand rijk
soms denk ik dit maar wil ik dat
maar wat ik heb is mijn woordenschat
de hoop op beter is al lang vergaan
kijk naar mezelf, en laat me gaan
de eerste die hier voor me staat
zal weten wat voor woede bestaat
opgetyft en opgepleurd
nu is het tijd voor een goede beurt
ik kan niet meer ik kan het niet
het hoofd wil het niet
het werkt zomaar niet
ik kan niet meer ik kan het niet
probeer het zo te doen
maar het lukt gewoon niet
ik kan niet meer ik kan het niet
heb er alles aan gedaan
maar het kan nu even niet
ik kan niet meer ik kan het niet
het laatste wat ik nu nog wil
dat doe ik dus maar even niet
al te vroeg wakker en werkend naar het goede
het goede dat moet overwinnen in mijn strijd
de strijd die altijd is op leven en op dood gaan
doodgaan is dan toch ook weer een laffe actie
actie zal nog even moeten wachten op mijn rustige zelf
zelfs mijn rust wordt echter vroeg verstoord vandaag
vandaag is typisch zo'n dag die bestaat uit irritatie
irritatie aan een ieder die maar in mijn eigen ik komt
in mijn eigen ik komt niemand en niets meer dichter
dichter in mij is het stil en rustig en best goed toeven
goed toeven op momenten dat ik beschik over rust
rust wat nodig is om mijzelf te zijn diep in mijn hoofd
mijn hoofd is is vaak ondoordringbaar maar heel snel
heel snel vraag ik iedereen om het juiste te laten
laat me met rust dus
het hoofd doet wat het wil
blijkt uit alle geschriften
in mijn boekwerk
van innerlijk leven
al lezende besef ik me
steeds meer en beter
dat mijn basis gevoel
zich zit te vervelen
het boek van mijn leven
heeft een dyslectisch blinde
met neurotische dwang
in het braille geschreven
ik zit
en ik zit rustig
onwennig nog
maar toch
dit is dus rustig
ik loop
ga wat bewegen
naar de keuken
en terug
ik had toch rust
ik denk
denk diep in mij
bedenk wat ik hoop
wat ik wil
pas dan heb ik rust
muziek op het scherpst
van de snede van nijd
vol van het ultieme
besef dat er meer is
in mijn hoofd dan
wenselijkerwijs
maar mogelijk is.
typisch zo'n dag
om niet mijn medicatie
wat later dan
de bedoeling is
uit te stellen
of zoals nog vaker
te vergeten
Het is een warme dag. Samen gaan we wat spullen verhuizen. Zittend in de auto, raampje open en goede muziek aan.
Zoals meestal draai ik een shaggie terwijl ik rij. Op de één of andere wonderlijke wijze heb ik trek om te roken als er een bocht nadert, of een ingewikkelde route. Vreemde gewoonte, en soms ook lastig.
Plotsklaps kijkt mijn zoon naar mijn draai kwaliteiten, en vraagt zich af. "Hoe doe jij dat toch? Shag draaien terwijl je aan het autorijden bent?"
Ter plekke schiet ik terug in de tijd. Ik geef een gewenst antwoord, over ervaring en dat soort onzin, maar eigenlijk ben ik er niet meer bij.
Ik was jong. Zat in de auto, samen met mijn vader op weg naar ons werk. Door mijn vakantie-baantje reden we samen in de vroege ochtend.
Me vader rookte shag. Zware shag. Hij hield tijdens het rijden het stuur onderin vast, en draaide dan zijn shaggie. Iets wat ik altijd voor onmogelijk had gevonden. Ik wist niet beter, dan dat me vader rookte. Maar dat draaien tijdens het rijden was bijna magie. En zeker sinds ik van sigaretten over gestapt was naar shag, wegens chronisch geldgebrek.
Wij praatte nooit over roken. Ik denk dat hij het ongezond voor me vond, maar wist inmiddels wel beter. Na al die jaren van toekijken, had ik op dat moment het lef om het ultieme te vragen. "Hoe doe jij dat toch? Draaien tijdens het autorijden?"
Ik denk dat hij iets zei over ervaring, en nog meer typische standaard-antwoorden. Ik heb eigenlijk geen idee meer, van wat hij zei.
Maar sinds vandaag blijft er maar 1 vraag in mijn hoofd zitten.
Waar dacht hij aan, toen ik die vraag stelde?
er zit een dwerg op het hek
in zijn blote reet
niemand begreep het
wat die dwerg daar nou deed
zodra hij de kans kreeg
zocht hij naar genot
maar die dwergenbillen
die glijden niet zo vlot
iedereen lachte
die dwerg is toch gek
zo'n homofiele dwerg
met zijn kont op het hek
vrijheid en blijheid en liefde en emotie, zo moeilijk en zwaar maar toch vrijheid wat zal het, maar maakt het, kom op.
het komt nu en moet nu het zal zo goed wel gaan toch, want het moet dit is vrijheid vol van vrijheid zoals vrijheid echt kan zijn.
remloosheid remloosheid ik kan het echt en het moet nu echt om heerlijk remloos helemaal los te gaan.
nekharen kriebelen omhoog
lichte vlaag
van kippenvel
flitsen voor mijn oog
koffie werkt niet goed
meditatie overbodig
lijf schudt en trilt
vol verwachting van wat
tergende irritatie
bestaand uit woede
dat een uitweg zoekt
om rust te vinden
typisch zo'n dag
om het enige juiste
voluit met passie te doen
gillen op straat!