groteske vormen van idealen
lijken zich te voeden
met het innerlijke kind
wat eenzaam op straat zwalkt
op zoek naar beschutting
verlangend naar warmte
hopend op gelukzaligheid
van mede-geliefdes
idealen als nooit tevoren
verslinden de kinderdroom
spugen het driftig uit
als voltooid verleden tijd
stormachtig
wind neemt terrein
vol overgave
stormt het door mijn hoofd
flarden van lust en leven
windkracht 10
niets lijkt het te stoppen
het stormt door mijn ziel
krachten van nieuw leven
orkaan-geweld
het waait door het lijf
deze storm van mijn zijn
genieten
het braaksel stroomt mij langs de tanden
vol van vlees en groentesap
steeds alleen zal ik hier wachten
tot ik eindelijk de rede snap
de walging komt heel langzaam op
maar eenmaal daar, is het geen grap
het kotsen staat mij werkelijk nader
en trek nu echt geen enkele hap
het spuit hier luidkeels uit mijn mond
ik greep te laat, naar een natte lap
hoe lelijk kan een mens toch wezen
dat het geboren word, dat is al knap
ochtendgloren aan de horizon
kijkend vanaf het balkon
weinig vogel, geen geluid
vandaag graag,
in alle rust voortbewegen
maar de immer aanwezige
zelfspot van dit bestaan
verteld mij zachtjes
het is tijd,
om naar mijn werk te gaan
gevoelens van alleen zijn
synchroon door mijn lijf
als vernietigende donderslag
beitelt zich in mijn hart
volkomen onverwacht
tranen stromen volgzaam
zoals ooit bedoelt was
om te beseffen hoe veel
missen maar mogelijk is
nooit eerder dit bedacht
is de afstand te groot
om deze levenloze ziel
wakker te kussen
of blijft het wachten
tot later vannacht