gevoelens van alleen zijn
synchroon door mijn lijf
als vernietigende donderslag
beitelt zich in mijn hart
volkomen onverwacht
tranen stromen volgzaam
zoals ooit bedoelt was
om te beseffen hoe veel
missen maar mogelijk is
nooit eerder dit bedacht
is de afstand te groot
om deze levenloze ziel
wakker te kussen
of blijft het wachten
tot later vannacht
