hemelvaart
gratis en voor niks
boot staat klaar
geen Ikea of woonboulevard
gewoon een hemelvaart
voor nop
let op
geen dieren mee aan boord
dat is een andere boot
behouden vaart
hopen we dan
deze hemelvaart
inbegrepen
hosti en wat wijn
vergeving
verlossing
mits de vrijwillige bijdrage
aanvaardbaar is
alleen vandaag
pak onze boot
laat je kruis thuis
iedereen een vrije dag
en doe mee
onze hemelvaart
echt voor nop
donkere schaduwen
lang, groots en meeslepend
gevoel van koude
als ijzige deken
botten omsluitend
staande in het middelpunt
bloed sijpelt troosteloos
langs tong en lippen
warm en dampend
vruchteloos op de grond
schaduwen die staren
aanvallend als complot
één met het zwartste
mijn ziel herkent het
laat me gaan naar onder
tijden veranderen
als menselijke wezens
verdwijnen in gaten
van trots zonder schaamte
zonder waar zelfbeeld
veranderingen vervliegen
om beter te wezen
dan gepeupel in de marge
voor mindere goden
die nadien pas zullen komen
misplaatste genezers
worden groter van hun daden
die dwalende dwalers
als een grootheid ervaren
mits onwrikbaar geloof
ik kots van die mensen
die likken bij de ander
om zelf te bevlekken
de ander snel vergeten
om interessant te zijn bovendien
verder trekkend dan het land verdwijnt
achter de verste horizon
verdwijnt het leven
langs mij voorbij
snel
voortvarend
zoals mijn brein werkt
op topsnelheid
niet te volgen voor
anders denkenden
ren ik verder
en verder
en verder
tot de dood mij inhaalt
en grijpt
net mis
niets kan me meer stoppen
niemand zal me begrijpen
nooit zal iemand er achter komen
hoe mijn innerlijke rent
verder trekkend dan het land verdwijnt
achter de verste horizon
verdwijnt het leven
dat ik uitlach
fuck 'em all
hij staat daar
fier
trots
als een mastodont
van de stadsjungle
met onzichtbare lianen
hij beklimt
springt
trekt
alles wat voorbij komt
heeft een waarde
en is voedsel
voor de nieuw begonnen dag
hij krijst
schreeuwt
luider
naar soort genoten
en lagere soorten
die op zijn pad van geluk
de toegang versperren
vuilniszakken
open
scheurend
hakkend met zijn snavel
zoekend naar voedsel
zilvermeeuw is baas
van het ochtendgloren
alwetend hier al uren
ogen wazig, druilerig misschien
vol passie nog pratend
maar het lijf giet me bij
ik drink, ik vul, ik wil meer
de geest wordt beneveld
eindelijk rust in die kop
nergens aan denkend,
verbaas me zelf steeds meer
want ik vul, ik wil meer, want ik drink
mijn benen die strompelen
dit lijf wordt zo zwaar
kruipend over vloerplaten
zoekend naar het bewuste verstand
ik drink, wil meer, ik vul
een sleutel, me broek kwijt
de schoenen verdwenen
barvrouw van 50 lijkt
plotsklaps 20 in mijn hoofd
even glimlachend kijken want
ik wil meer, vul mij, giet me vol, verdwaal, ontwaak, bedwelm, bezwijk want ooit
ooit lukt het me
ooit sterf ik
dankzij
mexicaans bier
van buiten lijkt het
alsof bloemen groeien
tot eeuwig durende hoogtes
die niet bestaan maar
als euforische uitspraak lijken
op geluk
van binnen is het
bewuste vat vol tegenstrijdigheden
die zich roert in de oersoep
van mijn diep depressieve brein
wat een eufemisme blijkt
voor mijn ziel
binnen en buiten
balancerend op de weegschaal
wat dagelijkse kost is
in mijn totale leven
waardoor ik lach, huil, schreeuw, gil
en soms stiekem bid
voor beter
het alarm alarmeert mijn biologisch alarm
wat helaas wat onstabiel functioneert
sinds de laatste keer
dat mijn psychiater mijn afspraak afzegde
ik sloeg alarm
alarmeerde de buitenwereld
door te denken aan hulp te vragen
waar ik niet toe kwam
depressieve periode begon groteske vormen aan te nemen
bloemen verwelkte waardoor de schepen in mijn hoofd nog dieper zonken dan voorheen,
geen stoomfluit reageerde nog vol vuur op de innerlijke roep van wakker worden
mijn alarm
brullend, schreeuwend en gillend
hulp had ik nodig, zo verschrikkelijk nodig
maar ik deed het in mijn hoofd, niemand hoorde mij
blijvend liggen tot de winter voorbij raast
mijn psychiater een whats app gestuurd
om me wakker te maken als de tijd zo rijp is dat de zomer zwanger is van de lente
desnoods met een zoen als vruchtbaar alarm