een strop van gevlochten touw
bijt zich vast rond mijn nek
benauwdheid van het leven
stoot zich af en trekt me aan
als een magnetische kernbom
vol van onverwachte liefdes-nijd
mijn adem word beduidend minder
alsof mijn ziel mij ontsnapt
de geestelijke levensles van weleer
schiet als onweer door het brein
zonder de bepalende vraag van spijt
mijn geest bereid zich rustig voor
op dit magistrale levens-einde
vol van passie was het aardse leven
dieper kon ik echt niet gaan
maar hoeveel passie ben ik al kwijt
een strop van gevlochten touw
hangt wat losjes om mijn nek
het ideale antwoord op mijn leven
is gevlogen zoals ikzelf was
de dood had mij toch haast verleidt
