Het gortdroge vaste land.
Daar waar het ware gebeuren zou.
Het lonkte naar me als een wulpse wesp in de zomer.
4 winters geleden
Kijkend over de vlakte vervoegde ik
mij bij een groep éénpotigen,
die het zwanenmeer een nieuwe dimensie leken te geven.
Ballet als tussenuur.
Ik twijfelde, maar deed toch mee, tot hilariteit van de aanwezigen
Verlangend door stappend zag ik daar een meer, zo blauw als Delfts aardewerk
met wat modder aan de randjes,
om het juiste tijdsbeeld te vertegenwoordigen
Vanuit het water sprong een paars gekleurde karper.
Vinnen als vleugels ferm langs de zij
een bek om van te gruwelen, zodra de tanden zich bloot lachten en mij intimiderend aan leken te kijken.
Verbazend bleef ik staan, maar mijn beide gehoorgangen leken te smeken naar rust.
Een stortvloed aan spreuken en gezegdes begonnen mijn hersenen te pijnigen.
De karper leek geen besef van intimiteit te hebben. Het enige wat werkelijk telde, was een kakofonie van oud-hollandse tegel-spreuken verkondigen, zodra hij maar opsprong uit zijn veilige waterreservaat
Snel verder te geraken. Weg van de waanzinnige geluidsgolven, om een rustpunt te creëren voor ziel en zaligheid.
Een bos bleek vanuit de verte dichterbij te komen. Terwijl ik zelf op de grond bleef zitten, strompelden de bomen nader. De èèn nog wankeler dan de ander.
Mijn ziel bleek een verzamelplaats. Smachtende geel groene kruinen buigden zich naar mij toe, om me onderzoekend op te nemen. Er leek een verbintenis te ontstaan tussen mijn hoofd en het bladerdek, wat het uitzicht belemmerde richting hemellichaam.
Ik voelde de verbinding door mijn hele lijf. Als waanzinnig groeiende wortels werd ik één met het aardse. De bomen leken zich te berusten hier. De waarheid was aangekomen, en inmiddels verankerd in de grond.
Stevig kon ik blijven zitten, luisterend naar wat de bomen zouden openbaren.
Het leek alsof zij hier al eeuwen op gewacht hadden. Echter zelf had ik geen besef meer van tijd en ruimte. Het wachten kon uren duren, maar ook jaren geleden opgehouden zijn.
Ik bleef liggen. Verlangend naar de verlossing. Dit was het ware gortdroge vaste land.
Eindelijk leek de waarheid daar. Doelloosheid was een doel op zich.
Een immuunsysteem van kleuren en gedachtes bleken voldoende te zijn voor het verwerken van het land.
Het land wat daar was.
Het gortdroge vaste land.
